شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۶ | 2017 Saturday 19 August        |         آسا = آذربایجان سر ایران

متن خبر :

«چیلله گئجه سی» در اساطیر آذربایجان

ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﺁﺫﺭﺑﺎﯾﺠﺎﻧﯽ « ﯾﺎﯼ» ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ .ﻣﻌﻨﺎﯼ ﯾﺎﯼ ﮐﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﮐﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﭼﯿﻠﻠﻪ ( ﺯﻩ ) ﺍﺳﺖ . ﯾﺎﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ . ﯾﺎﯾﯿﻦ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺳﯽ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺳﻂ تابستان ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﮔﺌﺠﻪ ﺳﯽ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺝ ﻗﻮﺱ ( پاییز ) ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ. ﭼﯿﻠﻠﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﮐﺸﺶ ﻭ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻭﺝ . ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ .

«چیلله گئجه سی» در اساطیر آذربایجان
آذر ۳۰
۱۳:۵۳ ۱۳۹۵

ﻭﻗﺘﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﯾﺎﯾﯿﻦ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺳﯽ ( ﺗﺪﺍﻋﯽ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﺸﯿﺪﮔﯽ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺗﯿﺮ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ ) ﯾﻌﻨﯽ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻭ ﺍﻭﺝ ﮐﺸﯿﺪﮔﯽ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ  ﮐﻪ ﭼﻬﻞ ﭘﻨﺠﻤﯿﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﻗﯿﺸﯿﻦ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺳﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﮐﺸﯿﺪﮔﯽ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺳﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺍﺳﺖ ، ﯾﮑﯽ ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ (ﺑﺆﯾﻮﮎ ﭼﯿﻠﻠﻪ ) ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﯿﺴﺖ ﺭﻭﺯ ( ﮐﯿﭽﯿﮏ ﭼﯿﻠﻠﻪ ) . ﯾﻌﻨﯽ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﻣﯿﺮﺳﺪ . ﭼﯿﻠﻠﻪ ﮔﺌﺠﻪ ﺳﯽ ( ﯾﻌﻨﯽ ﮐﺸﯿﺪﮔﯽ ﻧﻬﺎﯾﯽ ﺷﺐ) .

ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﮔﺌﺠﻪ ﺳﯽ « ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ ﯾﺌﻤﮏ » ﯾﺎ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ . ﻗﺎﺭ + ﭘﯿﺰ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﻧﺤﻮﺳﺖ ﺑﺮﻑ ﯾﺎ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﺑﺮﻑ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﮔﺌﺠﻪ ﺳﯽ ﺍﻧﺎﺭ ﻫﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻫﻢ ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﺑﯿﻦ ﻗﺎﺭ ( ﺑﺮﻑ ) ﺑﺎ ﻧﺎﺭ ( ﺍﻧﺎﺭ ) ﻣﺸﺎﺑﻬﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﮐﻪ « ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ » ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﺗﺮﯾﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺍﯾﻦ ﺻﯿﻔﯽ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﺭ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ( ﺍﺣﺘﻤﺎﻻ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺭﻩ ﺁﻭﺭﺩﯼ ﺍﺯ ﻫﻨﺪ ﺍﺳﺖ ﻣﺒﺎﺷﺪ ، ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﺑﯽ « ﺩﻭﺍﻧﻪ » ﺍﺳﺖ ، ﭘﺲ ﺩﺭ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺩﻭﺍﻧﻪ ﻫﻨﺪﯼ ﮐﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ . ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﯿﺴﯽ watermelon ( ﺻﯿﻔﯽ ﺁﺑﮑﯽ ) ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻮﺿﯿﺤﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻣﺴﺘﻘﯿﻤﯽ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺻﯿﻔﯽ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﯿﻢ . ﺩﻟﯿﻞ ﺩﯾﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺎﻡ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺁﻭﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﯼ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﻫﺎﺳﺖ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺻﯿﻔﯽ ﺟﺎﺕ ﻧﯿﺰ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﯼ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ : ﻗﺎﻭﯾﻦ ، ﻗﺎﺑﺎﻕ ، قارپیز ( ﺧﺮﺑﺰﻩ ، ﮐﺪﻭ ﺗﻨﺒﻞ ، ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ) ﻭ ﯾﺎ ﺩﺭ ﻓﺮﻡ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺧﯿﯿﺎﺭ ، ﺧﯿﺮﭼﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎ ﺣﺮﻭﻑ «ﺥ » ﻭ « ﯼ » ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ .

ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺍﮊﻩ ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺯﯾﺮ ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩ .

ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ : ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ – ﻗﺎﺭ + ﭘﯿﺰ (ﻗﺎﺭ : ﺑﺮﻑ )

ﯾﺎﺭﭘﯿﺰ : ﭘﻮﻧﻪ – ﯾﺎﺭ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺩﻭ ﻣﻌﻨﯽ ﺍﺳﺖ :

۱ – ﯾﺎﺭ

۲- ﺑﻦ ﻓﻌﻞ ﯾﺎﺭﻣﺎﻕ ﮐﻪ ﯾﺎﺭﺍﺗﻤﺎﻕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ .

ﭘﯿﺮﭘﯿﺰ : ﻧﻮﻋﯽ ﺑﻮﺗﻪ ﻭﺯﻭﺯﯼ ﻭ ﻭﺣﺸﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻫﺎﯼ ﺧﺸﮏ ﻭ ﻭﺯﻭﺯﯼ ﺍﺳﺖ . ( ﭘﯿﺮ : ﺍﺯ ﭘﯿﺮﺗﻼﺷﻤﺎﻕ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻇﺎﻫﺮﯼ )

ﺗﺮﺑﯿﺰ : ﺧﺮﺑﺰﻩ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﺍﺅﺯﺑﮑﯽ ﻭ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻫﺎﯼ ﻣﻨﺸﺎ ﻧﺎﻡ ﺗﺒﺮﯾﺰ ، ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﺒﺮﯾﺰ ﻣﺤﻞ ﺑﺎﻍ ﻭ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﭘﺴﻮﻧﺪ « ﭘﯿﺰ » ﯾﺎ « ﺑﯿﺰ » ﺑﻨﺎﺑﺮ ﻫﺎﺭﻣﻮﻧﯽ ﺁﻭﺍﯾﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﺳﻢ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺎ ﮔﯿﺎﻫﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ« ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ » ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ « ﯾﺎﯾﯿﻦ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺳﯽ » ﺗﺎ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﮔﺌﺠﻪ ﺳﯽ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ « ﺳﺎﻣﺎﻥ : ﮐﺎﻩ » ﮐﻪ «ﺳﺎﺭﯼ : ﺯﺭﺩ » ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺠﯿﺮﻩ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯿﺪﻫﺪ .

ﺍﺳﻢ ﺧﻮﺭﺩﻧﯽ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﮔﻮﯾﺎﯼ ﮐﺎﺭﺯﺭﺩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﺼﻞ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﺮﺳﺪ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻩ ﺯﺭﺩ « ﺳﺎﻣﺎﻥ » ﻫﻨﺪﻭﺍﻧﻪ ﻗﺮﻣﺰ « ﻗﯿﺮﻣﯿﺰﯼ ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ» ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﺭﭼﯿﻠﻠﻪ ﮔﺌﺠﻪ ﺳﯽ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ . ( ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻪ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺩﻭ ﺻﺪﺍﯼ «ﺱ» « ﺳﺎﺭی، ﺳﺎﻣﺎﻥ ، ﺳﺎﺧﻼﻣﺎﻕ » ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﺪ ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺯﺭﺩ ﺭﻧﮓ ، ﻧﺤﺲ ﻭ ﺷﻮﻡ ﻭ ﻣﯿﺮﻧﺪﻩ ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺷﺎﺩﺍﺏ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺁﻭﺭﺩ . )

ﺳﺎﺭﯼ ﺳﺎﻣﺎﻧﺪﺍ ﻗﯿﺮﻣﯿﺰ ﻗﺎﺭﭘﯿﺰﯼ ﺳﺎﺧﻼﻣﺎﻕ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﺪ : ﺳﺎﺭﺍﻻ ﺳﺎﺭﺍﻻ ﻗﺎﻟﻤﺎﻗﺪﺍﻥ ، ﻗﯿﺰﺍﺭﺍ ﻗﯿﺰﺍﺭﺍ ﺍﺅﻟﻤﮏ ﯾﺎﺧﺸﯽ ﺩﯾﺮ .

در فرهنگ اساطیری آذربایجان فصل زمستان دو الهه دارد : بؤیوک قاری و کیچیک قاری.قاری ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﭘﯿﺮﺯﻥ ﻭ ﻋﺠﻮﺯﻩ.
ﻗﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺩﻭﺑﺨﺶ( ﻗﺎﺭ + ﺭﯼ ) ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻣﺘﺠﻠﯽ ﯾﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﻑ تشکیل شده است . ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﭘﺴﻮﻧﺪ « ﺭﯼ » ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻣﺘﺠﻠﯽ ﯾﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﯿﺒﺨﺸﺪ. ﺯﻣﯿﻨﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺠﻮﺯﻩ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﻮﺭﮎ ﻫﺎ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﻭ ﭼﻠﻪ : ﺑﺆﯾﻮﮎ ﭼﯿﻠﻠﻪ ( ۴۰ ﺭﻭﺯ ) ﻭ ﮐﯿﭽﯿﮏ ﭼﯿﻠﻠﻪ ( ۲۰ ﺭﻭﺯ ) ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺣﺎﮐﻢ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺫﺭﺑﺎﯾﺠﺎﻥ ﺩﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﻧﺪ ، ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ . ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎﺕ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺗﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ ، ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺯﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﺗﻨﺪ ﻣﺰﺍﺝ ﻭ ﺟﻮﺷﯽ . ﺗﻨﺪ ﺧﻮﯾﯽ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻃﻌﻨﻪ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﭼﻠﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭﯾﺎﻓﺖ :

« ﻗﻮﯼ ﺑﯿﺮ ﻣﻦ ﮔﻠﯿﻢ ! ﺳﻦ ﮔﻠﺪﯾﻦ ﻧﺌﯿﻠﻪ ﺩﯾﻦ ؟ ﻗﺎﺭﯼ ﻻﺭﯾﻦ ﺍﻟﯿﻦ ﻫﯿﺰﺩﻩ ، ﮔﻠﯿﻦ ﻟﺮﯾﻦ ﺍﻟﯿﻦ ﺧﻤﯿﺮﺩﻩ ، ﻗﯿﺰﻻﺭﯾﻦ ﺍﻟﯿﻦ ﻧﻘﻘﯿﺸﺪﻩ ، ﺍﻭﻏﻼﻥ ﻻﺭﯾﻦ ﺍﻟﯿﻦ ﺁﻏﺎﺟﺪﺍ ﻗﻮﺭﻭﺗﺪﻭﻥ ؟ »

ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ : « ﮔﺌﺖ ﮐﯽ ﻋﺆﻣﺮﻭﻥ ﺁﺯ ﺍﻭﻻﺭ ، ﺳﻨﯿﻦ ﺩﺍﻟﯿﻦ ﯾﺎﺯ ﺍﻭﻻﺭ »

ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮﯼ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﻤﺎﺩ ، ﺧﺸﮑﺎﻧﺪﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ .

ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻗﺎﺭﯼ :

ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺠﻮﺯ‌ﻩ ﻭ ﯾﺎ ﺳﺎﺣﺮﻩ ﺩﺭ ﺗﺨﺮﯾﺐ ﻫﺎﯼ ﺷﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭﺳﺖ . ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﻗﺎﺭﻏﯽ ﯾﺎ ﻗﺎﺭﻏﯿﺶ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻗﺎﺭﻏﯿﻤﺎﻕ ﻓﻌﻞ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ .

ﻗﺎﺭ – ﻗﺎﺭﺭﯼ – ﻗﺎﺭﻏﯽ – ﻗﺎﺭﻏﯿﺶ

ﻗﺎﺭﻏﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﭘﯿﮑﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺍﺳﺖ . ﻗﺒﻼ ﺑﺤﺚ ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﯿﻠﻠﻪ ﯾﻌﻨﯽ ﺯﻩ ﮐﻤﺎﻥ . ﻗﺎﺭﻏﯽ ( ﭘﯿﮑﺎﻥ ) ﺍﺯ ﭼﯿﻠﻠﻪ ( ﺯﻩ ﮐﻤﺎﻥ ) ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﯾﻌﻨﯽ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺍﯾﻦ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻔﺮﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻠﻪ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﺣﺎﻻ ﻣﯿﺘﻮﺍﻥ ﺩﻗﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ « ﻗﺎﺭﭘﯿﺰ » ﺻﺮﻓﺎ ﺑﺎ « ﻗﺎﺭ » ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﭘﯿﻮﺳﺘﮕﯽ ﺳﯿﺴﺘﻤﺎﺗﯿﮏ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﻧﮕﯿﺰﺗﺮﯾﻦ ، ﺗﺮﺳﻨﺎﮎ ﺗﺮﯾﻦ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻭﺭﺗﺮﯾﻦ ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ، ﻓﺼﻠﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺍﺯ ﻧﺎ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻣﯿﺒﺎﺭﺩ . ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ، ﺑﯽ ﻫﯿﭻ ﺗﺮﺩﯾﺪﯼ ﻣﺪﯾﻮﻥ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻬﺎﯼ ﺷﺪﯾﺪ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺁﻭﺭ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﻫﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﯾﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﯽ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﭘﻨﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻮﺟﻮﺩ ، ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﺎﻟﯿﺨﻮﻟﯿﺎﻫﺎﯾﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﻗﯿﺮﻣﺎﻕ ( ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ) ﻭ ﻗﯿﺰﻣﺎﻕ ( ﮔﺮﻡ ﺷﺪﻥ )

ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺩﻭ ﻓﻌﻞ ﺑﺎﻻ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻼ ﮔﻮﯾﺎﺳﺖ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ « ﮐﺸﺘﺎﺭ » ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ « ﮔﺮﻡ ﺷﺪﻥ » ﺍﺳﺖ . ﮐﺎﻣﻼ ﮔﻮﯾﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﻭﺍﮊﻩ « ﮐﺸﺘﺎﺭ » ﺑﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﻭﺿﻌﯿﺖ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺁﻭﺍﯾﯽ – ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺗﺮﮐﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺳﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻫﺎﯼ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ، ﺷﻮﻡ ، ﻏﺪﺍﺭ ﻭ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺎﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺳﺎﺭ – ﺳﺎﺯ

ﺳﺎﺭﺍﻟﻤﺎﻕ ( ﺯﺭﺩ ﺷﺪﻥ ) – ﺳﺎﺯﺍﻟﻤﺎﻕ ( ﺑﻬﺒﻮﺩ ﯾﺎﻓﺘﻦ )

ﺳﻮ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺗﻮﺭﮐﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﻟﺸﮕﺮ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎ ﺳﻮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﺁﺏ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ ) .

ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﺩﺭ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺩﻗﺖ ﮐﻨﯿﺪ : ﻟﺸﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎ .

« ﺳﺎﺭ » ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻻﺷﺨﻮﺭ ﺍﺳﺖ ، ﺧﻮﺍﻩ ﮐﺮﮐﺲ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻩ ﮐﻔﺘﺎﺭ ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﻤﻌﯽ ﺣﻤﻠﻪ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﻤﻌﯽ ﺑﺮ ﻻﺷﻪ ﯾﮏ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﯾﻨﺪ .

ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﻟﺸﮕﺮ ( ﻟﺶ + ﮔﺮ ) ﺧﻮﺩ ﺑﯿﺎﻧﮕﺮ ﻻﺷﻪ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻫﺠﻮﻡ ﺟﻤﻌﯽ ﺑﺮ ﻻﺷﻪ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺭﻏﯿﺶ ﺩﺭ ﻓﻮﻟﮑﻮﻟﻮﺭ ﺁﺫﺭﺑﺎﯾﺠﺎﻥ ﺩقت ﮐﻨﯿﺪ : ﻟﻮﻭﺍ ، ﻟﺸﮕﺮﻩ ﻗﺎﻻﺳﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﻼﻭ ﻟﺸﮕﺮ ﺑﺸﻮﯼ

ﺩﺭ ﭘﺪﯾﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺚ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﯾﺎﺩ ﺳﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻔﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ . ﺩﻟﯿﻞ ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻧﺎﻡ ﺁﻥ ، ﺭﻫﺒﺮﯾﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﯾﻦ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﺑﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻔﺘﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ « ﻗﺎﺭﯼ » ﻫﻢ ﻣﻮﻧﺚ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ .

ﭘﺲ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ « ﻟﺸﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎ » ﭼﻨﺪﺍﻥ ﭘﺮ ﺑﯽ ﺭﺍﻩ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﻣﺎﺩﯼ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﻭ ﻋﯿﻨﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﻟﺸﮕﺮ ﺳﺮﻣﺎ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺎﺭ ( ﮐﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﻻﺷﺨﻮﺭ ) ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻗﺮﯼ ، ﻣﻈﻬﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻗﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺯﻧﺎﻥ « ﻗﺮﻩ ﭼﯽ » ( ﮐﻮﻟﯽ ) ﺁﻟﺖ ﺗﻨﺎﺳﻠﯽ ﮐﻔﺘﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﯿﻔﺮﻭﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻼﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺗﺎ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﻭ ﺣﻮﺯﻩ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﯾﮑﯽ با ﺻﺪﺍﯼ « ﻕ » ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ « ﺱ » ﺗﺸﮑﯿﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﺯ ﺁﺷﯿﻖ ﻫﺎ ﭼﻪ « ﺳﺎﺯ » ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ « ﻗﻮﭘﻮﺯ » ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ .

ﺍﯾﻦ ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺮﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﯼ ﻣﺎ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﺯﻣﺎﻥ ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﺮﻣﻦ ﻭﺣﺎﺩﺛﻪ « ﺳﻮﻧﺎﯼ » ﺗﺎ « ﺑﺎﯾﺮﺍﻡ » ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺮﻭﺳﯽ ﻫﺎ ﺑﺮﮔﺰﺍﺭ ﻣﯿﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺷﯿﻖ ﻫﺎ ﻣﺮﺗﺒﺎ ﺳﺎﺯ ﻣﯿﺰﺩﻧﺪ .

ﺩﺭ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻭ ﻭﺍﮊﻩ « ﺳﺎﺯ » ﻭ « ﺳﺎﺭ » ﺑﺤﺚ ﮐﺮﺩﯾﻢ . ﺳﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ « ﺳﺎﻟﻢ » ﻭ ﺳﺎﺭ « ﮐﻔﺘﺎﺭ – ﻣﻮﺟﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﻋﻠﯿﻪ ﺟﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ » ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.

در فرهنگ اساطیری آذربایجان به فصل زمستان بایقورد گفته میشود و صورت این فصل نیز گرگ ( قورد ) است .

ﮔﺮﮒ ﺩﺭ ﺁﺫﺭﺑﺎﯾﺠﺎﻥ ﺩﻭ ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ : ﺟﺎﻧﺎﻭﺍﺭ ﻭ ﻗﻮﺭﺩ. ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﺎﻡ ﺑﯿﺎﻧﮕﺮ ﺩﻭﭼﻬﺮﻩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﮔﺮﮒ ﺍﺳﺖ . ﺟﺎﻧﺎﻭﺍﺭ ﺩﺭ « ﭼﯿﻠﻠﻪ » ﺩﺭ ﭘﯽ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﻗﻮﺭﺩ ﺩﺭ « ﭼﯿﻠﻠﻪ » ﺩﺭ ﭘﯽ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﺑﺮﺩﻥ « ﻗﺎﺭﯼ » ﺍﺳﺖ . « ﭼﯿﻠﻠﻪ » ﺣﯿﻄﻪ ﺩﻭ ﮔﺎﻧﮕﯽ ﮔﺮﮒ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﻭ ﮔﺎﻧﮕﯽ ﺷﺨﺼﯿﺘﯽ ﺍﺳﺖ .

ﮔﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﯿﺖ « ﺟﺎﻧﺎﻭﺍﺭ » ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﯽ ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ – ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺟﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ( ﺟﺎﻧﺎﻭﺍﺭ ) . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺑﺎﯼ ﻗﻮﺭﺩ ﺩﺭ ﭘﯽ ﮐﺸﺘﻦ ﻗﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ – ﮔﺮﮒ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎﯼ – ﻗﻮﺭﺩ ) .

ﮔﺮﮒ ﮔﻮﯾﺎ ، ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺣﯿﻮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻫﻠﯽ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﻧﺴﻞ ﺳﮓ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﮑﺎﺭﮔﺮﯼ ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮﺗﻢ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺫﺭﺑﺎﯾﺠﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮔﺮﮒ ﺭﺍ ﻣﺮﻭﺭ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ :

ﺟﺎﻧﺎﻭﺍﺭ ، ﭼﯿﻠﻠﻪ ﺩﻩ ﺁﺩﺍﻡ ﺍﺗﯿﻨﻪ ﯾﺌﺮﯾﮑﻠﯿﺮ

ﻗﻮﺭﺩﻭﻥ ﺍﻭﺯﻭ ﻣﻮﺑﺎﺭﮎ ﺩﯾﺮ

ﻗﻮﺭﺩﻧﺎﻥ ﻗﯿﯿﺎﻣﺘﻪ ﻗﺎﻟﻤﺎﻕ

ﺩﻭﻧﯿﺎﻧﯿﻦﺁﺧﯿﺮﯾﻦﺍ ﺑﯿﺮ ﻗﻮﺭ ﻗﺎﻻﺟﺎﻕ ﺑﯿﺮﺩﻩ ﻗﺎﺭﯼ

ﻗﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﻗﺎﺭﯾﻨﯽ ﯾﺌﯿﻪ ﺟﮏ

ﻗﻮﺭﺩ ﺍﻭﺭﻩ ﯾﯽ ﯾﺌﻤﮏ

ﻗﻮﺭﺩﻭﻥ ﮔﺆﺯﻭ ﯾﺌﺘﺪﯼ ﺁﻏﺎﺟﺪﺍﻥ ﯾﺌﺘﺪﯼ ﺁﻏﺎﺟﺎ ، ﻗﺎﺭﺍ ﮔﺌﺠﻪ ﺩﻩ ، ﻗﺎﺭﺍ ﺷﻮﺧﻮﻣﺪﺍ ، ﻗﺎﺭﺍ ﻗﻮﺯﻭﻧﻮ ﻗﺎﺭﺍ ﺩﺍﺷﯿﻦ ﺩﯾﺒﯿﻨﺪﻩ ﺳﺌﭽﺮ .

ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺑﺎﻻ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ « ﭼﯿﻠﻠﻪ » ﺑﻪ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﻣﯿﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﯿﺮﻣﺎﻕ ( ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ) ، ﻗﯿﺰﻣﺎﻕ ( ﮔﺮﻡﺷﺪﻥ ) ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺷﺐ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺑﯿﻦ « ﮐﯿﭽﯿﮏ ﭼﯿﻠﻠﻪ » ﻭ « ﺑﺎﯾﺮﺍﻡ ﺁﯾﯽ» ﺷﺒﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﺸﻮﺩ .

« ﮐﻮﺭ -kür ﺩﻭﻏﻮﻟﻮ » ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﯿﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ . ﺩﺭ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﮐﻪ ﺁﺭﺩﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ ﮔﻨﺪﻡ ﺑﻪ ﺁﺳﯿﺎﺏ ﺑﺒﺮﺩ . ﭘﺪﺭﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﺮ ﺣﺬﺭ ﻣﯿﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻮﻻﮎ « ﮐﻮﺭ – ﺩﻭﻏﻮﻟﻮ» ( نام کوه ) ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺭ ﺑﺒﺮﺩ . ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﻭ ﻃﺒﻖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﯿﺰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﻮﻻﮎ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺯﯾﺮ ﺑﺮﻑ ﺩﻓﻦ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﻭﻗﺘﯽ ﺷﺐ ﺑﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﻣﯿﺮﺳﺪ ﭘﺪﺭ ﻣﯿﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯿﻤﯿﺮﺩ . ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻧﻔﺲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﻫﻔﺪﻩ ﺭﻭﺯ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻪ ﻋﯿﺪ ﻭﻋﺪﻩ ﯾﺌﻠﯽ ( ﺑﺎﺩ ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ) ﯾﺎ ﺑﺎﯾﺮﺍﻡ ﯾﺌﻠﯽ ( ﺑﺎﺩ ﻋﯿﺪ ) ﻣﯿﻮﺯﺩ . ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﯼ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺳﺎﻝ ﺟﺪﯾﺪ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺎﺩ ﺍﺳﺖ . ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺩ « ﺣﺎﻻﻝ ﺍﻭﺷﻮﻣﺰ » ﺍﻣﺎ « ﺣﺎﺭﺍﻡ ﺍﻭﺷﻮﯾﺮ » . ( ﺣﻼﻝ ﮔﻮﺷﺖ ﺳﺮﺩﺵ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﮔﻮﺷﺖ ﺳﺮﺩﺵ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺩﺭ « ﺣﯿﺪﺭ ﺑﺎﺑﺎﯾﺎ ﺳﻼﻡ » ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ :

ﺑﺎﯾﺮﺍﻡ ﯾﺌﻠﯽ ﭼﺎﺭﺩﺍﻕ ﻻﺭﯼ ﯾﯿﺨﺎﻧﺪﺍ

نوروز گولو قار چیچه یی چیخاندا

 از کتاب کتیبه های شفاهی نوشته ناصر منظوری، با تلخیص و بازنویسی علی اسکندری

اخبار مشابه

۰ دیدگاه

هیچ دیدگاهی نوشته نشده است.

دوست دارید دیدگاه خودتون رو به اشتراک بزارید؟

نوشتن دیدگاه

نوشتن دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود.
لطفا با دقت پر کنید. *